Agenezja nerek – objawy, przyczyny, leczenie

Co oznacza agenezja nerki? To termin medyczny, którym określa się niewykształcenie zawiązka narządu w życiu płodowym, a co za tym idzie – całego narządu. W przypadku nerek zalążek moczowodu (pączek moczowodu) z różnych przyczyn nie łączy się ze skupiskiem komórek, z którego powstają nefrony (blastemą metanerkową). Wskutek tego zaburzenia nerka nie wykształca się wcale, a czasem nie rozwija się także moczowód.

Agenezja nerek ma podłoże genetyczne – naukowcy rozpoznali co najmniej 7 różnych mutacji związanych z tą wadą wrodzoną układu moczowego[3]. Wśród innych, rzadszych przyczyn wymienia się:

Obustronna agenezja nerki prowadzi albo do obumarcia płodu, albo do zgonu noworodka z powodu niewydolności oddechowej kilka godzin po porodzie. Natomiast agenezja jednej nerki często nie powoduje poważnych komplikacji, ponieważ druga, zdrowa nerka przejmuje jej funkcję (może dojść np. do powiększenia narządu). Ewentualne objawy towarzyszące u dzieciobejmują:

U około połowy dzieci z jednostronną agenezją nerki dochodzi do rozwoju różnych chorób przed 30. rokiem życia, w tym:

Rozpoznanie agenezji nerek jest możliwe już na etapie życia płodowego – w czasie prenatalnego USG w połowie ciąży. Pierwszy sygnał sugerujący, że nerki nie pracują prawidłowo, to za mała ilość płynu owodniowego (małowodzie lub bezwodzie). Czasami w trakcie badania specjalista może zauważyć:

Po porodzie agenezję nerki diagnozuje się na podstawie badań obrazowych, gdy dziecko osiągnie odpowiedni wiek. Najczęstsze badania to:

Osoby z agenezją nerki muszą zachować czujność i szybko skonsultować się z lekarzem, jeśli pojawią się następujące objawy:

Leczenie agenezji nerki zazwyczaj obejmuje leczenie powikłań spowodowanych przez brak tego narządu, np. przyjmowanie leków na nadciśnienie.

Tak, wiele osób z jednostronną agenezją nerek prowadzi aktywne, normalne życie. Bardzo ważne jest jednak dbanie o jedyną nerkę oraz monitorowanie stanu zdrowia. Specjaliści zalecają m.in.:

Agenezja nerek to rzadka wada rozwojowa, którą często można wykryć już u płodu w czasie rutynowego USG prenatalnego. Wiele osób z jedną nerką nie musi rezygnować z normalnego, aktywnego życia – pod warunkiem regularnych kontroli stanu zdrowia. Niestety, brak obu nerek prowadzi do śmierci. Istnieją pewne eksperymentalne terapie, które mają na celu utrzymanie dziecka przy życiu do momentu przeszczepu nerki, jednak nie są one jeszcze powszechne ani dostępne.

Bibliografia